En Büyük Günah

Bakmayın öyle tamam,

Aşağılamayın artık,

Kim kararın sahibi? Ben değil miyim?

Bırakılmamış mıydı bana her şey?

Seç denmemiş miydi bana?

Ben vermedim mi her kararı bundan önce?

Ben seçmedim mi yolu?

Ben inanmadım mı?
Ben kılmadım mı namazı?

En sonunda ben vurdum işte tabureye,
Kimseye bırakmadan bu yükü.

Ben geçirdim boynuma yağlı urganı, ben attım düğümü…

Yıkmadım kimseye “son isteğimi”

Ben yaptım bütün isteklerimi, ilkinden sonuncuya,

Göstermeyin arkada kalanların yüzünü,

Yüzlerine bakamadığımdan yaptım.

Söyleyin ağlamasınlar,

Ağlamasınlar diye yaptım.

Yakın ateşleri, atın içine, bu değil miydi ceza?

Bilerek geldim, yanayım diye,

Neden bu eziyet, neden bu ızdırap?

En kötüsünü mü yaptım?

Sadece kendime yaptım, ama kendim için yapmadım

Değil midir bu “hafifletici sebep”?

Değil midir bu “kendini düşünmemek”?

Kendim için yaşamamak, kendin için ölmemek,

Bu mudur suç olan, bu mudur yapılan en büyük ihanet?

Ne olur söyleyin ağlamasınlar…

İlk defa kendim için istiyorum…

Ne olur göstermeyin ya da bir şans daha verin…

Ama bu sefer onlar vursun tabureye,

Eğer bu ise tek yolu dinmesi gözyaşlarının…

Gönderin beni ama tekrar gelmem şartı ile,

Ne olur gönderin beni,

Ağlamamaları için,

Tabureye onların vurması gerek ise…