Albüm

-Sanırım burası köydeki evin arkası. Şimdilerde çok değiştiği için tam bilemiyorum.
-Ne güzel yeşillikler içindeymiş.
-Evet, yemyeşildir.
-Ben yeşili çok severim.
-Biliyorum.
-Hadi canım. Peki hangi tonu olduğunu biliyor musun?
-Yeşilin herhangi bir tonu olup olmadığını bile bilmiyorum.
-Aaaa birde “her şeyi bilirim” diye gezersin.
-Onu ben değil, her şeyi bildiğim zaman sen söylerdin.
-Neyse burası neresi?
-Bilmediğim bir yer.
-Nasıl bilmezsin?
-Böyle…
-Hiç benim hatırladığım gibi değil. Annen ne kadar da gençmiş.
-Normal insan hayatı evrelerini geçirmiş, sıradan bir Anadolu kadını.
-Dalga geçme.
-Sadece orta güzel geldi.
-Aaaa sen misin bu?
-Hayır, ben insanların bebeklik fotoğraflarını albümleyen bir sapığım.
-Ya dalga geçme. Gerçekten sen misin?
-Hayır, ben insanların bebeklik foto...
-Ya dalga geçme dedim.
-Ne bileyim, sen ısrarcı olunca bende devam edeyim dedim.
-Peki, sen misin?
-Hayır, ben insanların...
-Ya tamam ama artık...
-…
-Buralara tekrar gitmek güzel olurdu.
-Ben tekrar gidebileceğimi sanmıyorum.
-Saçmalama. Bu güzellikler mutlaka görülmeli.
-Gördüm zaten…
-Tekrar, tekrar görülmeli.
-Tekrar tekrar gördüm zaten.
-Yine dalga mı geçiyorsun?
-Takdirine bırakıyorum.
-Neyse, bence mutlaka gitmelisin.
-Ben sensiz bu albüme bile bakamıyorum.
-Saçmalık yapma. Aaa buraları hatırlıyorum, hatta bu fotoyu ben çekmiştim.
-Evet.
-Burası da eski evimiz işte.
-…
-Güzel günlerdi.
-Evet…
-Madem her şeyden uzaklaşmak istiyorsun, neden bu albümü yanında her yere götürüyorsun?
-Çünkü bu albüme sadece seninle bakabiliyorum.
-Ama hatırlamak istemiyorsun…
-Seni hatırlamak istiyorum.
-Ama benim hiç fotoğrafım yok bu albümde.
-Fotoğraflarına bakamıyorum, baksam bile onlar sen değilsin. Ama ne zaman bu albümü açsam sen burada oluyorsun ve beraber bakıyoruz bu albüme.
-Arada bir yanıma gelsen fena olmaz ama…
-Deniyorum, ama sana gelirken geçeceğim yerlere gitmek istemiyorum sensiz…
-Son sayfaya geldik…
-Ne olur başa dön…
-Sonsuza kadar bu albüme bakamazsın.
-Denerim…
-Tamam. Bu bebek sen misin?
-Hayır, ben insanların…